2 - پيامبر ( ص ) « اسوه » و « قدوه » بود مىدانيم انتخاب فرستادگان خدا از ميان انسانها به خاطر آنست كه بتوانند سرمشق عملى براى امتها باشند ، چرا كه مهمترين و مؤثرترين بخش تبليغ و دعوت انبياء ، دعوتهاى عملى آنها است ، و به همين دليل دانشمندان اسلام ، معصوم بودن را شرط قطعى مقام نبوت دانسته‌اند ، و يكى از براهين آن ، همين است كه آنها بايد « اسوه ناس » و « قدوه خلق » باشند . قابل توجه اينكه تاسى به پيامبر ص كه در آيات مورد بحث آمده به صورت مطلق ذكر شده كه تاسى در همه زمينه‌ها را شامل مىشود ، هر چند شان نزول آن جنگ احزاب است ، و مىدانيم شان نزولها هرگز ، مفاهيم آيات را محدود به خود نمىكند . و لذا در احاديث اسلامى مىبينيم كه در مساله تاسى ، « مهمترين » و « ساده ترين » مسائل مطرح شده است . در حديثى از امير مؤمنان على ع مىخوانيم : ان الصبر على ولاة الامر مقروض لقول اللَّه عز و جل لنبيه ( ص ) فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ أُولُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ ) * ، و ايجابه مثل ذلك على اوليائه و اهل طاعته ، لقوله * ( لَقَدْ كانَ لَكُمْ فِي رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ ) * : « صبر و شكيبايى بر حاكمان اسلامى واجب است ، چرا كه خداوند به پيامبرش دستور مىدهد شكيبايى كن آن چنان كه پيامبران اولوا العزم شكيبايى كردند ، و همين معنى را بر دوستان و اهل طاعتش با دستور به تاسى جستن به پيامبر واجب فرموده است ( 1 ) . در حديث ديگرى از امام صادق ع آمده است كه فرمود : پيامبر ص هنگامى كه نماز عشا را مىخواند ، آب وضو و مسواكش را بالاى سرش مىگذاشت و سر آن را مىپوشانيد . . . سپس كيفيت نماز شب خواندن پيامبر ص

--> ( 1 ) « احتجاج طبرسى » مطابق نقل « نور الثقلين » ج 4 ص 255 .